Het was 2014 en ik had me inmiddels een jaartje verdiept in het paradigma van de drie principes toen ik toch weer een vastlopertje kreeg.
In het jaar ervoor, sinds de eerste online 3P training die ik volgde, was mijn leven ongemerkt gemakkelijker geworden. Ik sliep door waar ik eerder slapeloze nachten had en voelde me veel rustiger dan daarvoor.
Het was me helder geworden dat ik altijd het denken voelde. Daarmee was ook duidelijk dat een verdrietig gevoel gebaseerd is op verdrietige gedachten, boosheid ontstaat door boze of onzekere gedachten en ontspanning er automatisch is bij het ontbreken van gedachten of als de gedachten niet geloofd worden.
So far, so good. Tot dat vastlopertje.
Het was maandagochtend en ik zat achter mijn zelf oranje geschilderde bureau in mijn werkkamertje van de eengezinswoning die mijn kinderen en ik bewoonden. Terwijl ik uitkeek op onze tuin waar een bruin en een wit konijn rondliepen, ging de telefoon. Het was die tijd van de maand. De dag waarop mijn boekhouder me belde om de financiën van het bedrijf te bespreken. Mijn hand trilde al bij het opnemen en tijdens het gesprek leek het steeds moeilijker om adem te blijven halen. Dat vond ik gek, want ze had geen slecht nieuws. Sterker nog, de omzet was ruim voldoende, de kosten zoals verwacht en daarmee de jaar prognose veilig, zo vertelde zij me.
Ik vond het gek dat ik me alles behalve veilig voelde. De rest van de dag bleef mijn onrustige en angstige gevoel hangen. En daar had ik een mening over. Ik vond het vervelend en bovendien stom.
Want als ik me onrustig en bang voelde, dan dacht ik, zo redeneerde ik, onrustige en bange gedachten. En dat was stom. Stom van mij. Ik zou andere dingen moeten denken, betere gedachten moeten hebben. Het was mijn eigen schuld dat ik me voelde zoals ik me voelde. Mea culpa. Mea maxima culpa. Ik nam de volledige verantwoordelijkheid voor mijn gedachten en dat zorgde voor pijn en het hierboven genoemde vastlopertje. Weken, zo niet maandenlang.
In alle onschuld had ik een belangrijk detail gemist in alles wat ik leerde over de werking van de drie principes. Ja, we voelen als mens het denken. Alleen maken we dat denken niet zelf. In de geparafraseerde woorden van Sydney Banks: “Er komen de hele dag duizenden gedachten door ons heen, dat is hoe de drie principes werken”.
Al het denken komt out of the blue (of uit Mind, als we ons houden aan 3P terminologie).
Er bevindt zich geen gedachtenfabriekje in ons hoofd. Denken is wat onze ervaring maakt, niet iets dat we sturen en zeker niet iets dat we zijn. We voelen denken maar zijn “Divine energy” aldus Sydney Banks.
En dat had ik destijds nog niet zo duidelijk, waardoor ik pijnlijke schuld op m’n nam die niet de mijne was. Denken is nooit mijn schuld en net zo min de jouwe.
Denken is er. En het is veranderlijk, vloeibaar, altijd in beweging.
Soms zorgt dat voor een rotgevoel, soms voor een fijn gevoel en soms voor iets daar tussenin.
Het (h)erkennen van de veranderlijkheid van denken (en dus van het voelen) maakt dat ik me steeds minder aantrek van ongewenste gevoelens. Het is er en het stroomt weer door.
Geen schuldvraag voor nodig. Lekker makkelijk.
PS. Ook zin in meer en dieper inzicht in de 3P’s met alle moeiteloze gevolgen van dien? Dan is Time to Shift wellicht het juiste programma voor jou!