Ik zat vanochtend hier op vakantie in de Ardennen op een terrasje naast twee vrouwen, waarvan een van de twee zwanger was. De vrouwen praatten over de komst van de baby. Over hoe dat zou zijn em wat er nog moest gebeuren voordat het kindje er zou zijn.
Ineens realiseerde ik me dat de term ‘in verwachting zijn’ echt super passend is, want er is heel veel verwachting. Sterker nog: ik realiseerde me dat we in mijn ogen collectief in verwachting zijn. Benieuwd hoe ik dat bedoel? Dat hoor je in deze video.
Ha Linda, dank voor je mijmeringen ter plekke, in het moment zijnde, over het hebben van verwachtingen. Helder. En ook leuk hoe je dit weer op vakantie aanpakt. Met hondje erbij uitgestrekt in het moment.
Maar ik heb je niet gehoord over het WEKKEN van verwachtingen. Daar toch niet aan kunnen voldoen en rondlopen met een schuldgevoel. Hoe ga je dat aan?
Geniet nog lekker van de Ardennense rust!
Liefs Marja
Dank je wel voor je reactie Marja! Wat een leuke vraag stel je. Je gaat er daarbij vanuit dat iemand anders bij jou een verwachting kan oproepen en dat is niet waar de 3 Principes naar verwijzen. Die laten juist zien dat het allemaal in je eigen gedachten ontstaat. Iemand kan naar me kijken met een boze blik waaruit ik de verwachting kan opmaken dat hij of zij wil dat ik opzij ga, zodat hij of zij erlangs kan. Het kan ook dat die gezichtsuitdrukking in mij de gedachte oproept “die persoon heeft een slechte bui” en verder niks. Snap je wat ik bedoel? Mocht het niet helemaal helder zijn of heb je een vervolgvraag: laat het gerust weten!