Zal ik een partner wegdoen of juist ‘aanschaffen’? Stoppen met mijn bedrijf of juist een nieuwe impuls geven? Zal ik ontslag nemen?
Maar stel dat ik dat doe….. Wat dan? Wat zijn de gevolgen?
En daar heb je hem: de vraag die alle ellende start.
Want zodra we de gedachte “Wat zijn de gevolgen?” gaan entertainen, blijkt er een oneindig aantal mogelijke gevolgen in beeld te komen. Positieve en negatieve, waarschijnlijke en onwaarschijnlijke, gewenste en ongewenste consequentie van een mogelijke keuze ploppen op als popcorn in een popcornmachine.
Hoog, laag, links, rechts diagonaal, verticaal en horizontaal… onze gedachten springen alle kanten op.
Waarna zelfs mensen die wiskunde haten ineens fanatiek aan kansberekening doen en inschatten hoe reëel de kans is dat gevolg A, B, C, D, E, F of X, Y, Z zich zal voordoen. En dan blijkt dat de kans op schadelijke, ongewenste en negatieve uitkomsten een stuk groter is dan de positieve. Wat het denken een impuls geeft om door te gaan in de hoop op een goed voelende voorspelling. Geheel ongezien gaat de amateur-statisticus door met inschatten van de kans op een positieve uitkomst van de keuze die voor je lijkt te liggen.
De keuze LIJKT er te zijn want je voelt hem in alle vezels van je lijf. Die fysieke sensaties zorgen voor schijnbare urgentie die de hitte in de popcornmachine van je hoofd doet oplaaien waardoor er alleen maar méér gedachten ontstaan en méér kansberekeningen.
De popcorntjes van je gedachten stuwen elkaar op en de machine stroomt over.
Herken je dergelijke drukte in je hoofd?
Vaak noemen we het piekeren.
Of een vol hoofd.
Of stress.
Feitelijk is het niks anders dan een shitload aan op-ploppende, willekeurige gedachten die héél belangrijk voelen. Ze zijn het niet maar zo voelen ze wel en dat gevoel is over het algemeen zeer onaangenaam.
Eigenlijk is er niks aan de hand. Het zijn ‘gewoon’ de 3 principes in uitvoering: we leven en beleven het denken.
Maar nogmaals: het voelt ontzettend ongemakkelijk, vervelend en, laat ik het even grof maar duidelijk zeggen: k*t.
Daar wil je graag vanaf. En dat kan en is makkelijker dan je denkt.
Inzicht in de werking van de 3 principes is voldoende en kan dat hele piekeren als sneeuw voor de zon laten verdwijnen.
Maak je dan nog wel keuzes? Ja, maar kiezen zal een andere vorm aannemen.
Kiezen gebeurt. Daar is jouw analyseren en gedenk niet voor nodig.
Je blijft bewegen; je zult acties ondernemen, dingen doen en dingen laten maar….en…. jouw gepieker is daarvoor niet nodig.
Blijft misschien de vraag: hoe kom ik aan die inzichten in de 3 principes? Dat is een kwestie van in gesprek gaan over deze materie. Dat kan via onze programma’s en individuele gesprekken en/of de Shiftdag Piekervrij van 28 november.
Fijn als je daar bij bent!