Het gebeurt me nog zelden maar het blijft een fascinerend fenomeen.
Er gebeurt iets.
Iets kleins.
Zeg maar de orde van grootte van een postpakketje dat niet bezorgd is maar afgegeven bij een pakketpunt in het volgende dorp. Of de hond die sneu in zijn mandje ligt en hooguit af en toe even kucht.
Allemaal geen wereldschokkend nieuws waar je buikpijn of onrust van zou hoeven krijgen.
Maar die buikpijn of onrust zijn er ineens wél.
Mijn eerste gedachte is dan vaak: “Nou, Spaanbroek, dat is een beetje overdreven reactie”.
Vroeger werd dat gevolgd door een lange interne zelfhaatmonoloog. Die blijft tegenwoordig gelukkig achterwege maar de aanvankelijke verrassing van een enigszins overtrokken reactie voel ik dan wel.
En ook fijn: ik heb dan het inzicht dat de buikpijn of de onrust het gevolg is van een razendsnel en ongemerkt uit de startblokken gelanceerde gedachtentrein.
In het boek ‘Het mag ook makkelijk’ beschrijf ik dat proces in het hoofdstuk ‘De Vérspringer’. Je maakt daar kennis met mevrouw De Groot die graag een bakje eiersalade wilde kopen in de slagerij van mijn ouders, maar te horen kreeg dat er alleen nog vleessalade was. Ik citeer even het stukje uit het boek:
“Mevrouw De Groot verschoot zo’n beetje van kleur en stamelde “M-maar…m-m-maar…” en viel totaal stil om na drie happen adem verder te gaan: “Maar het was de bedoeling dat we die vanavond aan onze aanstaande schoonzoon zouden laten proeven, om te zien of hij die lekker vindt voor het verlovingsfeest.” Ze beet op haar onderlip terwijl de tranen in haar ogen sprongen. Wat nogal een heftige reactie was op een ontbrekend bakje eiersalade, zou je zeggen.
Onzichtbaar voor de buitenwereld sprongen haar gedachten echter met zevenmijlslaarzen naar een toekomst die ver van dit moment verwijderd was waardoor de tranen een logische reactie waren op haar gedachten in dat moment. “Ik weet niet hoe ik het goed moet maken…” was het enige hoorbare gemompel, terwijl in het hoofd van mevrouw De Groot deze tussensprongen hadden plaatsgevonden: “Mijn enige bijdrage aan het verlovingsfeest loopt hiermee in de soep, [sprong] straks vindt hij me geen goede schoonmoeder, [sprong] en verlies ik mijn dochter, [sprong] en ben ik op mijn oude dag helemaal alleen”.
Het probleem was dus niet gebrek aan eiersalade, maar het razendsnel koppelen van verdrietige gedachten aan dat ene feitje.
Vérspringers doen het zonder dat zij het merken, dat maken van razendsnelle koppelingen tussen een feit in het heden en een enorm gevoel van tekort in de verre, verre toekomst. Vaak met koppelingen die – als de Vérspringer zich er van bewust zou zijn – ook voor de persoon zelf niet logisch zijn. Maar doordat het vérspringen razendsnel en ongemerkt gaat, is de emotionele reactie er voordat geconstateerd kan worden dat het feitje in kwestie van generlei belang is.”
Wat mij enorm veel moeiteloosheid heeft gebracht, is het feit dat ik herken dat mijn gedachten door het bewustzijn geanimeerd worden. En dat die special effects ervoor zorgen dat ik mijn gedachten voel. Gedachten die soms razendsnel en ongemerkt opkomen en ondanks die snelheid, wél gevoeld worden maar niet bewust als gedachten herkend. Door dat inzicht c.q. die herkenning, schrik ik niet of veel minder van mijn onverwachte emotionele reactie op een onbenullig feitje en blijven verdere vér-spring activiteiten achterwege.
Fijn. Geen gegraaf nodig. Geen interne (zelfhaat)monoloog nodig. Alleen maar herkennen hoe de wetmatigheid van de 3 principes aan het werk is en ‘poef!’, probleem opgelost.
PS: Herken je vér-spring-gewoontes bij jezelf en brengt het je veel meer stress dan nodig is? Of heb je stress, angst of verdriet die niks met vérspringen te maken lijkt te hebben maar waar je wel vanaf wilt? Overweeg dan om mee te doen met één van de Shift Academy programma’s. Dat kan individueel of in een groep, offline of online of een combi.