Als iemand tegen me zou zeggen “jij moet doen wat ik wil!”, dan zou ik me vermoedelijk omdraaien en weglopen. Wat denkt ze wel? Dat ik een horige ben of een slaaf?! Ik ben een vrije vrouw en maak mijn eigen keuzes! Overigens vind ik dat andersom ook gelden. Natuurlijk leg ik jou of wie dan ook, mijn wil niet op.
Dat vind ik logisch en heb ik altijd logisch gevonden.
Toch heb ik me, ongemerkt en in alle onschuld, vaak naar het tegendeel gedragen.
Lang ben ik ervan uitgegaan dat mijn baas zijn toon moest veranderen als hij nors tegen me sprak en ik daar een naar gevoel bij kreeg.
Net zo lang vond ik het vanzelfsprekend dat het schuldgevoel dat ik had als mijn man zei dat ik te weinig thuis was, door hem voorkomen moest worden door zijn mond te houden.
De buren moesten stil zijn, want ik kon niet goed tegen geluid. De kinderen moesten om 19.00 uur in bed liggen, want ik wilde rust. Ze moesten netjes met twee woorden spreken zodat ik me niet voor hen hoefde te schamen. Mijn leerlingen in de klas waaraan ik les gaf, moesten met me omgaan op een manier die ik respectvol vond zodat ik me serieus genomen zou voelen.
Al deze eisen of voorkeuren lijken misschien logisch en toch klopt er iets niet.
Zonder dat ik het doorhad, maakte ik Jan en alleman verantwoordelijk voor mijn gevoel en verwachtte ik dat zij hun gedrag zouden aanpassen zodat ik geen ongemak zou ervaren.
Als ik daar nu op terugkijk, zie ik dat dit niet anders is dan zeggen: “Jij moet je gedragen zoals ik dat wil”. Het is alleen bedekter, subtieler en meer sociaal wenselijk verwoord ;-).
En wat ik nu ook zie: door mijn grote wens om me goed te voelen en dat via anderen te regelen, beknotte ik zowel hun vrijheid als die van mezelf.
Nu ik dit herken, vind ik het een heel wonderlijk mechanisme. Toch zie ik het heel veel mensen doen. Op alle fronten.
We houden elkaar in een houdgreep door ons gevoel op te hangen aan het gedrag van een ander en te eisen dat die ander zijn of haar gedrag aanpast.
Het beklemmen en beknotten dat we doen is bovendien gestoeld op misverstanden:
1. Het misverstand dat een gevoel van buiten komt.
Dat komt het niet. We voelen als mensen altijd alleen ons eigen denken, nooit dat wat buiten ons is. Het leek wel alsof ik het gedrag van mijn kinderen voelde, maar wat ik voelde waren gedachten als “Ik wil me niet hoeven schamen voor mijn kinderen” en “Ik wil op de bank zitten en niet nog langer aandacht moeten geven”.
2. Het misverstand dat we ons altijd 100% okay moeten voelen.
Dat kan niet. Soms voel je je rot, in welke vorm dan ook. Angst, boosheid, irritatie, onrust, somberheid…. Het is in zijn aard allemaal hetzelfde gedachtenspul. Je denkt iets vervelends. Geeft niet. Hoort bij het leven. Gaat vanzelf weer over.
3. Het misverstand dat je stuk kunt.
Dat kan fysiek inderdaad, als je een been breekt of zoiets. Maar jij, de levensenergie of levenskracht die je bent, is niet kapot te krijgen en volkomen onafhankelijk van wat andere mensen doen of zeggen. Dat maakt dat je veel minder bang kunt zijn en veel gemakkelijker kunt gaan bewegen.
Mij geeft het echte vrijheid om die misverstanden te herkennen en 100% verantwoordelijk te weten voor mijn ervaring.
Dat maakt dat ik mijn behoefte aan grip op het gedrag van andere mensen heb kunnen loslaten.
PS. Benieuwd hoe jij deze misverstanden ook meer en meer kan gaan herkennen en dat wat je in de houdgreep hebt kunt loslaten? Dan ben je heel welkom op de Shiftdag ‘Loslaten’ van 17 oktober aanstaande. Klik hier voor meer informatie en inschrijven.
1) Onafhankelijk op persoonlijk niveau. Op de spirituele laag van ons bestaan zijn we allemaal één en kan er geen sprake van onafhankelijkheid zijn. Maar dat is weer een ander blogje.