Ik heb altijd een dingetje met regels gehad. Aan de ene kant wilde ik me eraan houden (het braafste meisje van de klas zijn) en aan de andere kant weigerde ik me aan regels te houden als ze niet logisch of nuttig waren in de gegeven situatie.

Regels waren dus altijd duaal voor me: ze waren enerzijds nuttig of noodzakelijk en anderzijds badinerend en autonomie-beperkend.

Het midden – geen regels – kende ik eigenlijk niet.

Tot ik in aanraking kwam met de 3 principes en hoorde dat dit een “regel-loos paradigma” is. Geen voorschriften, geen methodes, alleen maar een uitleg van hoe ze werken, die 3 principes.

Dat bleek nog niet zo eenvoudig, dat er geen regels waren. Want daarmee miste ik de houvast die regels óók kunnen bieden.

Wat moest ik dan anders doen vanuit die 3 principes?

Wat was het juiste?

Wat zorgde voor een oplossing?

“Vertel me de regels zodat ik die kan opvolgen!” was niet letterlijk wat ik in die begintijd zei of dacht, maar al mijn vragen waren wél gericht op het krijgen van houvast en daarmee een antwoord op die impliciete vraag.

En het antwoord was er niet, kwam niet en zal ook nooit komen op de manier die ik gewend was.

Want er zijn écht geen regels.

Er is alleen de herkenning dat elk moment nieuw en uniek is, dat ik altijd mijn denken voel & beleef en dat de kern van mijn wezen in elk moment okay is.

Inmiddels kan ik ook herkennen dat mijn behoefte aan een 3P-regel voortkwam uit de behoefte aan houvast. Met een to-do kon ik de illusie van controle in stand houden. Het idee van controle gaf me een gevoel van veiligheid.

Een dergelijk gevoel van veiligheid had echter zijn beperkingen omdat ik ergens, diep van binnen, allang wist dat alles veranderlijk en vergankelijk is. Waardoor controle een soort dweilen met de kraan open was. Het hield me lekker bezig, dat streven naar ‘het juiste’ of een gevoel van veiligheid, maar ondertussen bleven omstandigheden en gevoelens voortdurend oncontroleerbaar veranderen.

Weten dat de kern van mijn wezen onveranderlijk, stabiel en altijd okay is, werd meer en meer mijn houvast. In mijn ogen is het ’t enige betrouwbare. Het enige constante en dat van waaruit altijd een respons op het leven komt, indien nodig. Een respons (of geen respons) waar geen regels voor (nodig) zijn.

PS: Ik hoop dat je de ontspanning en het gemak dat ik tegenwoordig ervaar, tussen de regels door leest. Als dat zo is én jij zo daar ook meer van willen, schrijf je dan in voor de Shiftdag van 29 augustus 2026.