“Verdringing is een mythe”, zegt Dr. Henry Otgaar van de Universiteit van Maastricht en City University London. “Het kan zijn dat iemand er heel lang niet aan heeft gedacht, maar dat is iets anders dan verdringing. Er zijn veel studies die laten zien dat als je ernstigs meemaakt, je je dat juist heel goed kunt herinneren.” 1)
Het intrigeerde me, toen ik dit las, omdat ik vaak hoor dat mensen hun psychische ongemak toeschrijven aan iets van vroeger – en regelmatig is dat een trauma dat pas zichtbaar werd tijdens een behandeling.
Is het trauma eenmaal als zodanig ontdekt en geloofd, dan blijft degene om wie het gaat het vaak steeds opnieuw aanwijzen als reden voor het huidige ongemak. De somberheid, de wisselende stemmingen, de boosheid, fysieke klachten of angst, wat het ook is waar men last van heeft, de vreselijke gebeurtenis uit het verleden wordt aangewezen als oorzaak. Een vreselijke gebeurtenis die, zo lijkt het dan, jaren en jaren verdrongen is geweest maar wel de oorzaak is van alle ellende van nu.
Het is fijn als zo’n ontdekking opluchting geeft en een oplossing is voor je psychische of fysieke klachten in het hier en nu. Als de ontdekking dat je ‘lost twin syndrome’ hebt, als baby misbruikt ben door je moeder of in een vorig leven verhongerd bent in de gevangenis ervoor zorgt dat je (eindelijk) psychisch en fysiek gezond bent.
Helaas is dat meestal niet het geval en blijven de klachten bestaan; alleen nu met een goed verhaal erbij. Het achterhalen van de verdrongen herinneringen blijkt dan, na een aanvankelijke opluchting, eigenlijk geen oplossing te bieden.
Inzicht in de 3 principes kan wél een oplossing bieden, zonder dat we ons hoeven te mengen in de “Memory Wars”2) waarin wetenschappers sterk van mening verschillen over het bestaan van verdringing.
Vanuit inzicht in de 3 principes wordt het simpel.
Een herinnering, ooit verdrongen of altijd zichtbaar geweest, is niets anders dan een gedachte die NU gedacht wordt. Of het een gedachte is aan iets dat ooit écht plaatsvond, maakt hier en nu niet uit. NU is er een gedachte die door het bewustzijn van geur, kleur, smaak en gevoel wordt voorzien. Volautomatisch. Dus NU voel ik het denken dat NU door me heen gaat.
Meer is er niet aan de hand.
Tuurlijk kan dat even zwaar kut voelen.
Uiteraard kan het je tijdelijk de adem benemen of tranen doen vloeien.
Maar er gaat niets mis, je bent niet kapot en je gaat niet stuk.
Het enige, echt altijd het enige wat er aan de hand is, is dat je gedachten voelt. Hoe echt die gedachten ook lijken, ze zijn het niet. Kijk maar om je heen. Voel waar je zit, staat of loopt. De zon op je gezicht of de wind in je haren. Zie de bomen in de verte of de kat naast je op de bank. Dat is NU. Al het andere is denken aan vroeger of een fantasie over de toekomst.
En zodra je beseft dat denken altijd, altijd, altijd stroomt dan kun je erop vertrouwen dat er een andere gedachte komt die een ander gevoel met zich mee zal brengen. Dan hoef je niks te doen om het nare gevoel weg te krijgen, dan hoef je alleen maar even te wachten.
Theorieën over trauma van toen of verdrongen herinneringen verliezen daarmee hun nut, want wat er in het verleden ook gebeurd is, hier en nu is het niet meer dan een tijdelijke gedachte die weer overwaait. Simpel & moeiteloos.
PS: Kunnen de principes uit dit blog/artikel iets voor jou veranderen? In mijn gratis introcursus ‘De 3 Principes voor Moeiteloos Leven’ kom je erachter. Meld je aan en ontvang ‘m direct: https://www.shiftacademy.nl/gratis-introductiecursus-de-3-principes-voor-moeiteloos-leven/
1) bron: https://www.maastrichtuniversity.nl/nl/nieuws/ons-falende-geheugen
2) Bron: H. Otgaar, R. Horselenberg, E. Rassin, I. Wessel, M. Jelicic, A. Vredeveldt en P. van Koppen, 2021, The science of repressed and false memories https://www.tijdschriftdepsycholoog.nl/wetenschap/verdrongen-en-valse-herinneringen/