Op een Noorse camping hoorde Linda een gesprek tussen een Duits echtpaar. Ze stonden samen naar de luifel aan hun caravan te kijken. Hij schaapachtig, zij min of meer briesend, terwijl ze zinnetjes bleef blaffen die neerkwamen op: “Geef het nou eindelijk eens toe! Geef het gewoon toe!”. Het leek ons een mooie aanleiding om eens te mijmeren over toegeven. Waarom mensen het zo belangrijk vinden dat een ander het doet en tegelijkertijd soms zo moeilijk om het zelf te doen. Wat denken we te krijgen of te verliezen als er ‘toegeven’ in het spel is? En hoe komt het dat hieruit regelmatig een verbale of emotionele loopgravenoorlog voortkomt? Maar belangrijker: wat valt er te doorzien waardoor er weer een heel verse laag gemak vrij komt?
Radioshow 16/9/2020: Geef nou maar toe1 min read
