Het was een moment van grote onrust. Ik weet niet eens waar het mee begon. Misschien met een onzekere gedachte, misschien met een verkrampt gevoel in mijn lijf. Wat zeker was, was het feit dat het gevoel weg moest.
In dat moment leek het meest logisch, meest nuttig, meest oplossend om te zoeken naar de reden van de onrust. Het was alsof ik opkeek van het boek waarin ik tot net daarvoor volledig was opgegaan. Ik keek op en wees het eerste dat ik zag aan als oorzaak van mijn onrust.
Wat ik ‘zag’ was de gedachte aan het weekend. Een weekend, zo dacht ik verder, waarin ik een serie taken zou ‘moeten’ doen: bezoek aan moeder, spullen terugbrengen naar Ikea, boodschappen doen, de was vouwen en opruimen, badkamer soppen, vriendin bellen, eten koken, verder haken aan mijn vestje…
Ik wist het zeker. Mijn onrust werd veroorzaakt door het weekend en alle zelfbedachte taken. Dat had ik even mooi geanalyseerd of geconstateerd.
Ik stroopte de metaforische mouwen op om eens even korte metten te maken met de takenlijst én mijn gedachten erover. Dat zou mijn onrust oplossen, zo dacht ik verder.
Herkenbaar? Zo ja, herken je dan ook de misverstanden waar ik op dat moment in trapte?
Misverstand 1: Onrust is niet goed en moet weg
Dat lijkt logisch tot het moment dat je herkent dat onrust (en elke andere ongemakkelijke emotie) een tijdelijke (denk)energie is die door je heen gaat én vanzelf doorstroomt en daarmee verdwijnt. Zonder jou aan te tasten – het ongemak voelt wel naar, maar kan je niet beschadigen.
Zo bezien is onrust te vergelijken met donkere wolken die de blauwe lucht uit het zicht onttrekken. Het verandert niets aan het blauw en de zon daarachter en de wolken verdwijnen vanzelf.
Misverstand 2: Er is een reden voor onrust
Als onrust weg moet, is het steekhoudend dat we een oorzaak nodig hebben zodat we die oorzaak kunnen wegnemen. We vergeten daarbij dat er altijd maar één reden is voor welke onrust dan ook: een vorm van onzeker denken. Niks meer en niks minder.
Wat we aanwijzen als oorzaak van onze onrust is altijd willekeurig (maar lijkt kloppend). Ik had met evenveel argumenten kunnen betogen dat mijn onrust kwam van het feit dat mijn vriend het weekend moest werken, mijn zoon ver weg woont en ik hem al een tijd niet gesproken had, er geen eten in huis was en de winkels bijna dichtgingen of dat mijn buik zeer deed.
Het was een soort van toeval (of misschien een gewoonte) dat ik het weekend als oorzaak van mijn onrust aanwees. Willekeur die je achterwege kunt laten als je weet dat aan elk ongemak altijd onzeker denken ten grondslag ligt (aldus Sydney Banks).
Misverstand 3: Mouwen opstropen zorgt voor minder onrust
Ik ging aan het ‘werk’: mijn takenlijst opnieuw analyseren (denkwerk), mijn gedachten tegen het licht houden (denkwerk) en strijden tegen mijn onrust (denkwerk). En al dat denken over wat bij aanvang niks meer was dan de sensatie van hevige onrust, zorgde op zijn beurt voor méér onrust – niet voor rust.
Die rust kwam vanzelf toen ik stopte met al mijn denk- en doewerk en gewoon voelde. Wat eigenlijk een verkeerde manier van het omschrijven is. Veel correcter is: de rust was er al die tijd al, onder al het denken dat ik deed.
Rust is wat ik in essentie ben. (of liefde, of stilte… iedereen heeft er zo zijn eigen woord voor). Ik kan 100% vertrouwen op die rustige essentie, op die altijd aanwezige blauwe lucht, ook als het even regent, stormt of mistig is.
En die wetenschap, lieve lezer, maakt het leven zoveel lichter en moeitelozer. En mij als persoon levenslustiger en liefdevoller. Hoe cool is dat?!
PS: Ben jij ook geïnteresseerd in moeitelozer leven? Maak dan via deze link een afspraak voor een vrijblijvend kennismakingsgesprek waarin we samen kijken wat van het Shift Academy aanbod het beste bij je past.