Heb je dat wel eens, dat je aan je favoriete eten denkt en dat dan het water in je mond loopt? Of dat je terugdenkt aan een situatie die je nogal gênant vond, met jezelf in de niet zo schitterende hoofdrol ,en dat het schaamrood je dan weer op de kaken staat? Twee eenvoudige voorbeelden van hoe een gedachte die in het bewustzijn komt een heel scala aan biochemische reacties in ons lichaam oproept.

Ik heb nog nooit de neiging gehad om dat speeksel of die rode wangen vervolgens als op zichzelf staand ‘probleem’ te behandelen (lees: bestrijden). Ik probeer het speeksel bijvoorbeeld niet uit te spugen of te analyseren. Simpelweg omdat het een natuurlijk verschijnsel is. Je denkt, je voelt en je lichaam geeft er uiting aan. Chocolade in het hoofd – trek – spuug in de mond. Niets aan de hand.

Het is interessant om te zien wat we gewend zijn te doen als het lichaam uiting geeft aan bijvoorbeeld een depressieve gedachte. Hetzelfde systeem gaat in werking. Somber idee – rotgevoel – fysieke lamgeslagenheid (is dat een woord? nu wel). Dan schrikken we. Vooral als we de gewoonte hebben om hele dagen, weken en soms járenlang depressieve gedachten te entertainen. We spoeden of slepen ons naar de dokter en vragen om een oplossing. En in plaats van op het systeem gewezen te worden, krijgen we een pil, advies of therapie.

Dat is dus hetzelfde als een pil voorschrijven om niet meer te kwijlen als je aan chocola denkt. Of het advies geven om niet meer aan chocola te denken. Of uitgebreid gaan zitten uitvogelen hoe het toch komt dat juist jij zo vaak aan chocola denkt. Deed je moeder dat ook? Is er iets met chocola gebeurd in je jeugd? Misschien moet je alle situaties waarin je aan chocola zou kunnen gaan denken moeten vermijden? Is er iets mis in jouw hersens?

Dit klinkt natuurlijk heel lachwekkend, maar het is eigenlijk best jammer dat we met z’n allen iets over het hoofd zien wat zó simpel is.

Share This